- Oj tam! - zawołała kaczka Katastrofa znad budowanego właśnie domku dla swojej ukochanej przytulanki myszy Wiszy. - Co ty mówisz? Wczoraj było wczoraj, jutro będzie jutro, a dziś jest dziś. I tyle. Wczoraj lepiliśmy z plasteliny, dziś buduję domek dla Wiszy, a jutro wszystko może się wydarzyć...
Pypciowi to nie wystarczyło. Położył się na plecach i wpatrując się w sufit, powiedział:

- Ale przecież wczoraj wczoraj było dziś, a dzisiejsze dziś wczoraj było jutro. W dodatku dzisiejsze jutro będzie jutro dziś, a pojutrze nawet wczoraj...
Katastrofa przestała budować domek, z lekko uchylonym dziobkiem podeszła do Pypcia i przyjrzała mu się uważnie.
- Pypeć - powiedziała nadzwyczaj spokojnie - nic nie rozumiem. A czy ty w ogóle potrafiłbyś to powtórzyć?
- Oczywiście - odparł Pypeć, zamknął oczy i zaczął znów tłumaczyć: - Wczoraj wczoraj było dziś, a dzisiejsze dziś...

- Niee! - zawołała Katastrofa swoim zwykłym głosem. - Nie mogę! Wczoraj było wczoraj, a dziś jest dziś. Jak będziesz tylko leżał do góry brzuchem i rozmyślał o wczorajszych dzisiach i jutrzejszych wczorajach, to ci dzisiejsze dziś ucieknie i nie znajdziesz go ani wczoraj, ani jutro!
Pypeć prawie dał się przekonać. Ale na wszelki wypadek jeszcze dziś, a właściwie słuchał ich uważnie i powiedział, że oboje mają rację, więc wszyscy byli zadowoleni. Nawet mucha Bzyk-Bzyk, która w czasie całej dyskusji jakby nigdy nic chodziła po kalendarzu, nie przejmując się żadnym „wczoraj”, „dziś” ani „za tydzień”.

Dziś upłynęło im bardzo dobrze - dokończyli razem domek dla Wiszy, byli na spacerze, zjedli pyszny obiad, a potem kolację.
Kiedy już leżeli w łóżkach, Pypeć wyszeptał do Katastrofy:
- Ale to jednak dziwne, że zasypiamy dziś, a jak się jutro zbudzimy, to też będzie dziś, tylko inne.
- Bo „jutro” to jest takie „dziś”, w którym wszystko może się wydarzyć - dokończyła Katastrofa.
I na pewno by podskoczyła z radości, gdyby nie to, że zasnęła.

Wojciech WIDŁAK